ณ อีกมุมหนึ่งของวันปีใหม่

ผมนั่งอยู่บนโซฟา กำลังค่อยๆเปิดดูภาพในอัลบั๊มที่เคยถ่ายร่วมกับเจ๊หงส์ ความสดใสของเธอคือเสน่ห์ที่ติดตรึงใจอยู่ไม่รู้หาย ถึงแม้ว่า เธอมีครูเอกอยู่เคียงกายแล้ว แต่ในเบื้องลึกของจิตใจผม ต้องยอมรับอย่างไม่โกหกตัวเองว่า ยังคงรักและปรารถนาดีต่อเจ๊หงส์อย่างไม่เสื่อมคลาย

ผมเอื้อมมือไปคว้าเบียร์เย็นๆที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดื่ม มันเป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ชนิดเดียวที่ผมนิยม เปล่า...ผมไม่ได้ดื่มมันเพื่อจะลืมใคร แต่ในบรรยากาศเหงาๆยามนี้ เบียร์ก็สามารถถือเป็นเพื่อนที่ดีของเราได้เหมือนกัน

เปิดๆอัลบั๊มไปพลันมีกระดาษแผ่นน้อยๆค่อยๆหล่นลงมาบนโต๊ะ ผมค่อยๆหยิบมันขึ้นมา มันเป็นคำกลอนที่เขียนไว้ในยามที่ความรักมันล้นทรวง

"เธอเป็นดาวประดับบนท้องฟ้า
เธอยังมาเป็นดาวในใจฉัน
เปล่งประกายส่องสว่างทุกคืนวัน
สร้างความฝันให้พิลาสพราวพิไล

ไม่มีดาวดวงไหนจะสวยเท่า
จะวิไลไปกว่าดวงนี้ได้
แม้หมื่นล้านดารดาษบนฟ้าไกล
แต่ในใจฉันนี้มีหนึ่งดวง

ไกลสุดไกลดูยากเกินไขว่คว้า
แต่ยังกล้าหมายปองของสุดหวง
แม้เมฆบังเดือนดับไปทั้งดวง
ดาวสุมทรวงให้ฉ่ำชื่นปริ่มอุรา"   

เปล่า...กลอนบทนี้ไม่ได้เขียนให้เจ๊หงส์หรอกครับ นั้นเขียนตอนที่มีความรักก่อนหน้านั้น เป็นความรักที่ผมจะไม่ลืมเลือน เพราะมันทำให้ผมพลันตัดสินใจลดความอ้วน

.......................................................... 

ความรัก…

ความอ้วน…

หากเป็นคนอื่น คงมองว่าสองสิ่งนี้ไม่น่าจะเกี่ยวข้องกันได้

แต่สำหรับผม…ทั้งสองสิ่งเปรียบเหมือนกับเหรียญที่แม้จะอยู่คนละด้าน แต่มันจะต้องไปด้วยกันเสมอ

จริงอยู่ที่ว่า ไม่ว่าคุณจะสูงต่ำดำขาวอ้วนหรือผอม ทุกคนย่อมมีสิทธิที่จะรักกันทุกคน แต่ทว่า…คนอ้วนมักจะเป็นผู้พ่ายแพ้ในเกมนี้เสมอ

เหตุผลนะเหรอ…อาจจะไม่ใช่เพราะความอ้วนหรอกครับ แต่เป็นเพราะความไม่มั่นใจในตัวเองอย่างร้ายกาจที่เกิดจากความอ้วนต่างหาก

ผมเริ่มจำเป็นว่าเริ่มรู้สึกชอบหญิงมาตั้งแต่อยู่ ม. 2 (แก้แดดแก้ลมไม่เบา) ก็เป็นเพื่อนในห้องนี้แหละครับ อ้อ เธอเป็นหัวหน้าห้องด้วย สวยขาดบาดใจเลย แต่ขอโทษ วันๆผมได้เพียงแต่มองเธอเท่านั้น ไม่แม้แต่จะกล้าเอยคำออกมา หากจำเป็นต้องอยู่ใกล้ ก็ดูออกจะขัดๆเขินๆ ทำอะไรไม่ค่อยจะถูก

 ครับ…โรคขาดความมั่นใจอย่างรุนแรง

 เพราะว่า…ผมอ้วน

จากนั้นก็เรื่อยมาละครับ ความรักสำหรับผม มันเป็นเพียงความรักข้างเดียว แอบมอง แอบชอบ ไม่กล้าพูด ไม่กล้าแสดงออก แต่ใจนะคิดถึงเขาแทบตาย…

มีช่วงหนึ่งตอนเรียน นิติศาสตร์ ที่จุฬาฯ ไปแอบชอบสาวครุศาสตร์ ที่เป็นฝ่ายประชาสัมพันธ์ของสโมสรนิสิต ทายก็ถูกครับ นิสัยยังเหมือนเดิม แอบชอบเขาเป็นปี แต่ไม่กล้าเผยความนัยใดๆเลย

อยู่มาวันหนึ่ง วันนั้นเป็นวันวาเลนไทน์ ผมตั้งใจซื้อการ์ดสวยๆที่ศูนย์หนังสือ เขียนประโยคหยดย้อย กะว่าช่วงเย็นจะเอาการ์ดนี้ไปให้สาวเจ้า วันนี้แหละ ที่เธอจะรับรู้ความรักที่ยิ่งใหญ่ของเรา

พอถึงตอนเย็น เธอเข้าไปที่สโมสรฯซึ่งตั้งอยู่ชั้น 3 ของตึก ผมนั่งอยู่ตรงชั้นล่าง เตรียมตัวเตรียมใจ สวด นโม 3 จบ เพียงเพื่อเรียกขวัญและกำลังใจให้หาญกล้าขึ้นไปที่ชั้น 3 เอาการ์ดวาเลนไทน์ไปให้

ด้วยใจที่มุ่งมั่น ผมค่อยๆเดินขึ้นไป ทีละขั้น ทีละขั้น จากความมุ่งมั่นก็ค่อยๆถูกบั่นทอน แข้งขานี้สั่นรุนแรงมาก เหงื่องี้ไหลโชกยังกับไปวิ่งรอบสนามมาสัก 10 รอบ หัวใจนี้เต้นระส่ำกระหน่ำโหด ผมเดินขึ้นไป เดินขึ้นไป

 แต่พลันที่เกือบจะถึงชั้น 3 อยู่มะรอมมะร่อ ผมกลับเปลี่ยนใจ วิ่งหนีอย่างรวดเร็วลงมาที่ชั้นล่าง วิ่งเข้าห้องน้ำ แล้วจัดการฉีกการ์ดวาเลนไทน์นั้น พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างน่าไม่อาย

 ครับ ความอ้วนสั่นคลอนหัวใจได้ถึงเพียงนี้…

คิดดูก็แปลก…ทั้งๆที่รู้ตัวเองว่าไม่เชื่อมั่น เฝ้าแต่คิดว่า ไม่มีใครรักคนอ้วนหรอก แต่กลับว่า ในช่วงเวลาที่ผ่านมา กลับกล้าที่จะรักหญิงตั้งหลายคน เพียงเพื่อ จะพบกับความเจ็บช้ำ

แต่ว่าคนเราชีวิตมันก็เหมือนถูกใครจับมาเล่นตลก บทจะฮึดขึ้นสู้ ก็กลับเปลี่ยนแบบรถที่เลี้ยวกลับยูเทรินกันเลยทีเดียว

ในวันที่อากาศค่อนข้างหนาวในเดือนพฤศจิกายน ผมเป็นพิธีกรงานแต่งงานของเพื่อนคนหนึ่งที่โรงแรมแห่งหนึ่ง ย่านประตูน้ำ…ในวันนั้นผมได้พบกับผู้หญิงคนหนึ่งที่สร้างความประทับใจเมื่อแรกเห็น เธออาจจะไม่สวยหยาดเยิ้ม แต่สวยอย่างหญิงที่ฉลาด

หลังงานเลิก ผมเข้าห้องพักที่โรงแรมนี้ พลันคิดถึงวงหน้าของเธอทั้งคืน และคิดว่าหน้าอย่างผมเนี๊ยนะจะริอ่านจีบเธอ

แต่อะไรไม่รู้บอกผมว่า “มึงต้องสู้”

ครับ…ผมตัดสินใจอย่างแรกว่า หากต้องการเธอเป็นคู่ชีวิต สิ่งสำคัญที่สุด คือ ต้องลดน้ำหนักอันมหาศาลลงมาให้ได้

จากวันนั้น ผมเริ่มออกกำลังกาย ควบคุมการกิน เริ่มเสาะหาหนังสือเกี่ยวกับสุขภาพมาอ่าน ผมออกวิ่งทุกๆเช้า ตื่นนอนประมาณตีห้า ลุกจากเตียง ใส่รองเท้า แล้วก็ลุย…

ผมทำอย่างนี้ทุกๆวัน โดยมีใบหน้าของเธออยู่ในใจขณะวิ่ง

จาก น้ำหนัก 112 กิโล ก็ค่อยๆถอยลงมา จนกระทั่งมาที่ 78 กิโล ในเวลาประมาณ 1 ปี

สิ่งนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับผมเลย แต่ผมทำมันได้…

นั้นก็เพราะ…ความรัก

ผมทำ web siamfitness มากว่า 2 ปี สัมภาษณ์คนที่ประสบความสำเร็จในเรื่องการลดความอ้วนมาประมาณเกือบ 30 คน ผมกลับมาย้อนอ่าน แล้วมาสะดุดที่เรื่องราวของกุ๊ก…ที่สามารถลดน้ำหนักได้ 65 กิโลกรัม เป็นบรรณาการที่ถวายให้กับ…ความรัก

“ตอนนั้น กุ๊กไม่ได้เรียนหนังสือ เพราะจบม.6 แล้วก็ไม่ได้ทำอะไร กุ๊กก็นั่งเล่นเกมออนไลน์เกมหนึ่ง แล้วมาช่วงราวๆเดือน กรกฎาคม 2546 ก็ได้รู้จักผู้หญิงคนหนึ่ง สมมติว่าชื่อ กิ๊ฟนะครับ ซึ่งเค้าจะมาเล่นและนั่งดูน้องเขาเล่น เค้าอยู่เชียงใหม่นะ เราสองต่างก็แลกรูปกัน แล้วเมื่อวันที่ 19 ธ.ค. 2546 กุ๊กก็ได้ขึ้นไปหากิ๊ฟที่เชียงใหม่ ไปค้างบ้านป้ากิ๊ฟ จำได้ว่าก่อนกลับกุ๊กกะกิ๊ฟไปกินไก่ที่ KFC กัน แล้วกิ๊ฟก็ขอให้กุ๊กสัญญาว่า กุ๊กต้องลดน้ำหนักให้เหลือ 100 กิโลให้ได้ กุ๊กก็รับปาก แล้วเราก็เกี่ยวก้อยกัน”

น่าแปลก…เธอของกุ๊กและเธอของผม อยู่เชียงใหม่เหมือนกัน

หลังจากกลับจากเชียงใหม่ หัวใจที่อัดแน่นด้วยความรักของกุ๊กบอกกับกุ๊กว่า ต้องลดความอ้วนให้ได้ตามคำมั่นที่ให้ไว้

และกุ๊กก็ทำได้…

2 เดือนต่อมา น้ำหนักของกุ๊กก็ลดกระหน่ำซัมเมอร์เซลล์จากที่เคยยืนระดับที่ 153 กิโล ก็ไหลรูดลงมาเหลือ 130 กิโล เพื่อฉลองความสำเร็จ กุ๊กก็ขึ้นไปเชียงใหม่หากิ๊ฟ ในวันวาเลนไทน์ และอยู่ที่นั้น 3 วันอย่างมีความสุข

แต่…พระเจ้ามักจะทดสอบความมุ่งมั่นของมนุษย์

7 มีนาคม วันเกิดของ กิ๊ฟ ช่วงนั้นโรงเรียนของกิ๊ฟจัดทัศนศึกษาที่หัวหิน กุ๊กโดนความรักเรียกหา ตัดสินใจซื้อเค้กก้อนใหญ่ หวังจะ Surprise สาวเจ้า ตรงรี่ไปที่หัวหิน…

ไปเพื่อจะพบว่า กิ๊ฟไม่ได้สนใจใยดีกับเค้กที่กุ๊กเอาไปให้เลย แถมแสดงความไม่พอใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด

กุ๊กเก็บความสงสัยกลับมาที่กรุงเทพฯ…

ต่อมา เดือนเมษายน กิ๊ฟย้ายไปอยู่กับป้าอีกคนหนึ่งชื่อว่าป้าแดง ป้าคนนี้บอกให้กิ๊ฟเลิกคบกับกุ๊ก แล้ววันหนึ่ง เป็นวันที่กุ๊กจะต้องจดจำไปตลอดชีวิต

“วันหนึ่งกิ๊ฟเค้าก็โทรมาบอกว่าที่ผ่านมาไม่ได้รักกุ๊กเลย แต่ที่คบเพราะสงสาร กุ๊กไม่ใช่ สเปก หลังจากนั้น กุ๊กก็ไม่มีอารมณ์จะไปออกกำลังกายเลย มันเศร้าเป็นอาทิตย์ แต่ต่อมาก็เกิดแรงฮึด อยากเอาชนะ กุ๊กเลยตั้งใจว่าจะผอมลงให้ได้ และจะต้องหาสาวที่สวยกว่ากิ๊ฟมาครอง”

ด้วยแรงผลักดันอันยิ่งใหญ่ น้ำหนักของกุ๊กก็ลดลง ลดลง และลดลง มาที่ 88 กิโล…

ถึงแม้อาจจะมองว่า ความรักของกุ๊กเป็นความรักแบบเด็กๆ อาจจะมองดูไร้สาระในสายตาใครบ้างคน แต่สำหรับผม เมื่อได้อ่านเรื่องนี้แล้ว รอยยิ้มก็เกิดขึ้นที่มุมปาก

ก็แรงจูงใจของกุ๊กกับของผม ไม่ได้ต่างกันเลย

 เราทั้งสองคน หันมาลดน้ำหนักอย่างเอาเป็นเอาตาย ก็เพราะว่า…

ความรัก…

ผมไม่แน่ใจหรอกว่า วันข้างหน้า กุ๊กจะได้พบสาวสวยคนนั้นหรือเปล่า แต่ผมรู้ว่า วันนี้กุ๊กยังคงพยายามที่จะลดน้ำหนักของตนเองลงอย่างไม่ย่อท้อ กุ๊กมักจะมาโพสต์ข้อความในบอร์ดของ siamfitness อยู่เนืองๆ จนมีสาวๆหลายๆคนเป็นกำลังใจให้อย่างน่าอิจฉา

“กิ๊ฟทำให้กุ๊กลดน้ำหนักลงมาได้ ขอขอบใจกิ๊ฟมากจริงๆนะ ขอบใจมาก คนที่กุ๊กเคยรัก ^----^”

ผมอ่านเรื่องของกุ๊กถึงตรงนี้ ก็คิดถึงเธอคนนั้น

เธอคนที่ทำให้ผมเกิดแรงฮึดเมื่อ 2 ปีที่แล้ว

และถึงวันนี้…

ผมก็ขอขอบคุณเธอ ขอบคุณ ที่ทำให้เกิดหลายสิ่งหลายอย่างในชีวิต

ทั้งน้ำหนักที่ลดลง

ทั้ง web site siamfitness

และที่อดจะกล่าวถึงเสียไม่ได้ นั้นคือ หนังสือหน่วยสวาทชาร์จไขมัน

คุณละ…ไม่ลองหาความรักมาทำให้คุณผอมลงบ้างหรือ
 

น้องกุ๊ก

แหล่งข้อมูล : บทสัมภาษณ์น้องกุ๊ก ในหัวข้อ มุมสัมภาษณ์ ของ siamfitness.com

http://www.siamfitness.com/Interview13.html

.............................................

เบียร์ในแก้วพร่องลง ผมเปิดเบียร์ขวดใหม่ แล้วเทลงไปให้เต็มอีกครั้ง ในวันปีใหม่อย่างนี้หลายๆคนพากันไปฉลองกันอย่างเอิกเกริก แต่สำหรับผม การนั่งอยู่คนเดียวที่บ้านแล้วได้ระลึกถึงความหลังมันคือความสุขเล็กๆน้อยๆที่หาซื้อไม่ได้

ก็จริงอยู่ที่ว่ามันเป็นความหลังที่ขมขื่นอยู่บ้าง...

แต่ทำอะไรได้ ในเมื่อความรัก มันเป็นเรื่องของคนสองคน เป็นเสรีภาพที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่สามารถไปก้าวล่วงได้

ผมหยิบเอารีโมทขึ้นมา แล้วเปิดทีวีโดยไม่ได้ตั้งใจจะดูมัน แต่ขอเพียงให้มันอยู่เป็นเพื่อนร่วมคืนนี้

เบียร์ขวดสุดท้ายถูกเทลงในแก้วเต็มอีกครั้ง ผมค่อยๆละเลียดพร้อมกับสายตาจ้องมองดูทีวี

เวลาผ่านไปประมาณชั่วโมง...

ขวดเบียร์นอนกลิ้งอยู่บนพื้น โทรทัศน์ยังคงดังด้วยเสียงการขายเครื่องออกกำลังกายของรายการยามดึก ส่วนผม...นอนหลับไปบนโซฟาในคืนที่หนาวเย็น