เราต้องบอกก่อนว่าวิธีนี้เราค้นพบเองโดยบังเอิญนะ

เรื่องมันมีอยู่ว่าเราก็เริ่มลด นน. จาก 53 ลงมาเรื่อยๆแล้วกลายเป็นอนอเร็กเซียกลัวอ้วน จิตวิตกคิดแต่ calories ตลอดเวลา ไม่กล้ากินข้าว แป้ง ไขมัน ขนม จนมันไม่มีแรง ออกกำลังหนักมากจน นน.เหลือแค่ 35 สูง 160 เหลือแต่หนังหุ้มกระดูก

วันนึงตอนอาบน้ำแต่งตัวเห็นตัวเองในกระจกแล้วทนไม่ไม่ได้ แบบว่ามันไม่เหลืออะไรแล้วมีแต่กระดูก ผมร่วง ผิวแห้ง แขนขาลีบหมด ทุเรศตัวเองจริงๆไปไหนก็มีแต่คนมอง คงมองด้วยความสมเพชอ่ะ เรียนก็ไม่รู้เรื่อง ทำอะไรก็ช้าไม่สดใสเหมือนเดิม ประกอบกับที่บ้านบอกว่าจะพาไปหาหมอ เราเองรู้ตัวว่าเป็นอะไรก็เลยไม่อยากไปหาหมอให้เสียตัง วันนั้นก็เลยกินมันทั้งวัน จำไม่ได้แล้วว่ากินอะไรไปบ้าง แต่กินทั้งวันทั้งคืน กินทุกอย่างที่ขวางหน้า เรียกว่ายิ่งกว่าปอบลง ตะบะแตกอีก หาอะไรทำจะได้ไม่ไปคิดเรื่อง cal จำได้ว่าวันนั้นกินจนจุกจาอ้วกเลยล่ะ

จากนั้นเราก็กินแบบนั้นมาเรื่อยๆ ติดต่อกันทุกวัน แรกๆก็จะรู้สึกผิดมาก แต่จะพยายามหาอะไรทำเช่นไปดูหนัง ทีวี แต่จะไม่ให้ปากว่างเละกินตลอด กินไม่เลือก ขนม นม เนย ไอติม ไขมันกินหมด พยายามกินของอ้วนๆด้วยซ้ำไป ไม่กังวลแล้วเรื่อง cal แต่ก็อย่างที่บอก ช่วงแรกๆอาจรู้สึกผิดบ้าง แต่จะเตือนตังเองตลอดเวลาว่าไม่งั้นก็ต้องไปหาหมอ มันเป็นโรคจิตชนิดนึงไม่หายเองหรอก นับวันมีแต่ นน.ลงๆๆๆๆ แบบว่ากลัวตายแบบหลายๆรายที่ผ่านมา กินแหลก กินมันตะบี้ตะบัน ขอย้ำว่ากินทุกอย่างจิงๆ

รายการอาหารก็ประมานนี้
ตื่นปุ๊บกินนม+ขนมปัง+ไข่ดาว+ไส้กรอกชีส
สายๆหน่อยหาของกินต่อ ไม่ต้องรอหิวกินขนมอะไรก็ได้ไม่กลัวแล้ว ชอกโกแลต+ขนมเค้ก กินมันไปเลย
เที่ยงก็กินเยอะๆ กินมันให้เหมือนชาวบ้านเค้ากินกันเมื่อก่อนกินแต่เกาเหลา /ส้มตำ แต่ตอนนั้นกินข้าวมันไก่ ขาหมู กระเพราไก่ไข่ดาว ข้าวหมูกรอบหมูแดง กินจนหมดจาน อิ่มแล้วก็ยังค่อยๆกินต่อกินไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็หมด บางทีตบท้ายด้วยขนมหวานอีกแน่ะ
ช่วงบ่ายๆกินอีกค่ะกินมันเข้าไป ไม่หิวก็ต้องกิน แล้วต้องกินให้หมดโรคนี้มันหายเองไม่ได้ บอกตัวเองเสมอว่าเดี๋ยวก็ผอมตายหรอก เมื่อก่อนกินแต่น้ำเปล่า ตอนนั้นก็กินแต่น้ำผลไม้ปั่น /โกโก้เย็น /ชาเย็น นมเย็น+ขนมทุกๆวันตอนช่วงบ่าย
มื้อเย็น ได้กินกับครอบครัวจะดีมากกินแล้วจะมีความสุข มีกับข้าวหลายๆอย่าง เลิกกลัวแป้ง ข้าวไปเลย ตักข้าวให้เยอะๆหน่อยเราเองจากแทบจะนับเมล็ดข้าวกินก็ตักมันไปเลย 2 ทัพพีพูนๆ ค่อยๆกินมันจนหมด เชื่อเถอะไม่ใช่แค่เราที่จะรู้สึกดี คนในบ้านดีใจกว่าเยอะที่เห็นเรากินได้ แต่ถ้าวันไหนเราไม่ได้กินมื้อเย็นที่บ้านเราก็จะกินอะไรที่มันปกติหน่อย ไอ้ที่เคยอดบ้าง กินแต่ผลไม้บ้างก็เปลี่ยนไปกินอย่างอื่นเอาให้หลากหลายขึ้น กินข้าวด้วยแล้วจะรู้สึกดีทีแรง ไม่หงุดหงิด +กินผลไม้ตบท้ายด้วย สักพักก็กินต่อถ้ากินได้อีก กินขนม กินอะไรก็ได้ อย่าให้ปากว่าง

คืนไหนนนอนดึก ต้องอ่านหนังสือหรือดูทีวีก็กินอีก ต้องพยายามกินอ่ะ

ก่อนนอนทุกคืนต้องกินนม/น้ำผลไม้ด้วย
ทีนี้นะ กินอิ่ม-นอนหลับ ตื่นเช้ามาก็จะมีแรงทำอะไรๆอีกเยอะ ไม่หงุดหงิดแล้วด้วย

เรากินแบบเนี้ยติดต่อกันประมาณ 2 เดือนกว่าๆเห็นจะได้ ช่วงนั้นกินทุกอย่างจิง เข้า7/11 ซื้อของกินเป็นว่าเล่น เรียกว่ากินมันแทบทุกอย่างแล้วใน7/11 ระหว่างทางไปไหนมาไหนเห็นอะไรก็ซื้อกินหมด อยากกินอะไรก็กิน enjoy eating มากๆ บางทีกินไอติมหมดกล่องเลย นิ่งเป็นหลับ ขยับเป็นแด-ก ว่างั้น

อย่างที่บอกอ่ะนะ แรกๆจะรู้สึกผิดที่กินเยอะ รูปร่างจะอัปลักษณ์หน่อยอ่ะช่วงแรกๆ เพราะว่าแขนขาเราจะลีบใช่ม๊า แต่พุงจะป่องมากเพราะว่าเรากินเยอะ แต่ต้องฝืนหน่อย ต้องสู้กับจิตใจตัวเองให้ได้ แล้วเราก็ไม่ชั่งนน. เลยนะ รู้ว่ามันเพิ่มอยู่แล้วแต่กลัวว่าพอชั่งแล้วจากที่ไม่กลัวเดี๋ยวจะกลับมากลัวอีก ตลอดทั้ง 2 เดือนกว่า ไม่ชั่ง นน.+กินแหลก+ไม่ออกกำลัง จนรู้สึกดีขึ้น มีเนื้อมีหนังไม่เป็นผีกระดูกแล้ว อารมณ์ดี เรียนรู้เรื่อง คือว่าไอ้ที่เคยหายไปมันกลับมาแล้วอ่ะ ดีใจมากๆ

และแล้ววันที่ตัดสินใจขึ้นชั่งนน. ก็มาถึง เพื่อนๆลองทายดูนะว่าเราจะมีนน.เท่าไร

39 ค่ะ มันเพิ่มมาอีกแค่ 4 โลเอง งงเลยค่ะ แต้รู้สึกดีมาก วันนั้นชวนเพื่อนๆไปเลี้ยงฉลองเลย กะว่ามันต้องขึ้นมามากกว่านี้ หลังจากวันขึ้นเขียง เอ๊ย..ขึ้นชั่ง นน. ก็ยังกินเยอะอยู่เห็นอะไรน่ากินก็กิน อยากอะไรก็กิน ไม่กลัวอะไรแล้ว ใครชวนไปไหน กินของอร่อยๆไปหมด กินหมด มีความสุขมากขอบอก

ตอนนี้ happy มากเลยนะ ใช้ชีวิตได้อย่างคนปกติ อนอเร็กเซียเนี่ยมันไปจากชีวิตแล้วจิงๆ คนรอบข้างก็ happy ด้วย แต่เราก็ยังทานเยอะอยู่ ไม่ถึงกับตบะแตกหรอก แต่เห็นอะไรอยากอะไรก็กิน ยังกินไอติมอยู่เกือบทุกวัน ขนม นม เนยไม่เคยขาด ข้าวไม่เคยงด/อด ใดๆทั้งสิ้น ตอนนี้ นน.ก็เพิ่มมาอยู่ที่ 42 และคงที่แล้ว ชั่งล่าสุดสิ้นเดือนที่แล้วก็ 42

โรคนี่มันน่ากลัวจิงๆนะ เพื่อนๆต้องฝืนตัวเองหน่อย เรารู้ว่ามันทำยาก แต่เชื่อเถอะถ้าไม่ฝืนก็ต้องไปหาหมอ มันไม่หายเองหรอก นับวันก็มีแต่จะ นน. ลง เราเนี่ยดีใจแทบตายที่หลุดพ้นมาได้ และคงจะไม่กลับไปเป็นแบบนั้นอีก ตอนนี้ถ้าอยากจะเพิ่ม นน.ก็ยังทำได้เลย สูง160 หนัก 42 บางคนยังบอกว่า 45 ก็ยังไม่อ้วนหรอก

เอามาเล่าสู่กันฟังนะ จากประสบการณ็ของเราเอง เป็นห่วงคนที่กำลังเป็นอยู่ เป็นกำลังใจให้ทุกคนเลย